Categorieën
Blog

Zesjescultuur

De afgelopen twee weken had ik tentamens. Nu, de week na deze tentamens druppelen de cijfers als een lekke kraan mijn wasbak in en valt of staat mijn tevredenheid met een zes. Van het belangrijkste tentamen, het tentamen voor mijn propedeuse, heb ik de beoordeling nog niet teruggekregen en ik betrap mezelf erop dat ik naar een god, een paar engelen en Satan bid voor een met-hakken-over-de-sloot voldoende.

Een zes. Een zes is lang niet mijn streven en dit is ook niet (meer) een cijfer waar ik trots op wil of kan zijn, helemaal gezien ik soms tentamens met een zes laat beoordelen door maar drie van de twaalf hoofdstukken te leren. Dat is toch absurd? Dat met goed gelul en geluk je een tentamen op hbo-niveau kunt behalen?

De ontevredenheid over mijn eigen leren en presteren heeft me aan het denken gezet. Ik bevind me in het epicentrum van de zesjescultuur: hbo Communicatie. Een zes is een voldoende en een voldoende is genoeg. Met een voldoende haal je je propedeuse, je stages, je tentamens, je praktijkopdrachten en dus je bachelor.

Ik geloof dat de zesjescultuur bij een opleiding als Communicatie zo sterk heerst omdat je, wanneer je de theorie in praktijk brengt, gemakkelijk terug kunt vallen op de literatuur. Maar bij erg praktijkgerichte beroepen zal dit toch niet zo gemakkelijk zijn? En is een zes bijvoorbeeld ook acceptabel in het wetenschappelijk onderwijs? Kan een student Geneeskunde hoofdstuk 6, 10 en 11 overslaan omdat hij die hoofdstukken niet leuk vindt? Dat hij later als praktiserend arts een patiënt onderzoekt en zegt: ‘Sorry, dat weet ik niet, ik heb hoofdstuk 10 nooit geleerd,’ en dan trots: ‘maar ik had wel een zes!’ roept.

Een zes kan toch niet genoeg zijn? Grof gezegd betekent dat, dat je iets meer dan de helft van de stof beheerst. Dat, wanneer je met een zes gemiddeld afstudeert, je iets meer dan de helft van je studie begrijpt, dus eigenlijk een half diploma waard bent. Waar is het streven naar een tien gebleven? De leergierigheid van de millenniumstudent is verborgen onder het verlangen naar een hoge sociale status (lees: het schrijven van een blog).

Het zou mooi zijn om deze zesjescultuur te veranderen in een achtjescultuur, om maar niet meteen te ambitieus te zijn. Die tienen zullen er dan uiteindelijk ook wel komen. Hoe we dat moeten bewerkstelligen? Al sla je me dood. Ik leg de lat voor mijzelf in ieder geval iets hoger, maar wel vanaf volgende week. Want, godverdomme, wat zou ik nu nog blij zijn met een zes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.