Categorieën
Blog

Vreemdgaan

Net als ieder ander meisje, was ik in mijn kinder- en tienerjaren altijd verliefd op beroemdheden. Mijn eerste liefde was een polyandrische relatie, met ieder lid van de Backstreet Boys. Elke avond, voor het slapen gaan, kuste ik de gezichten op mijn megaposter welterusten en fluisterde ik zachtjes dat ik van ze hield. Behalve tegen Howie, want daar was ik niet zo heel erg verliefd op.

Op mijn tiende viel ik als een blok voor Spike, een redelijk goedaardige vampier in Buffy, the Vampire Slayer. Ik wilde verhuizen naar Sunnydale en me laten bekeren tot vampier, zodat we voor eeuwig samen konden zijn. Normaal, toch?

Naarmate ik wat ouder werd, werden mijn verliefdheden wat minder psychotisch en op mijn dertiende vond ik de tijdelijke liefde van mijn leven. Ik keek naar alle filmpjes die ik van hem kon vinden (ongeveer drie) en smolt weg bij zijn schattige lach. Ik wist het zeker: dit was de ware voor mij.

Die ware liefde, die na twee jaar (nog best wel lang) vervlogen was, moest afgelopen week optreden in Leeuwarden. En hier wordt mijn tienerdroom verwoest. Een vriendin van mij werkt namelijk op de locatie waar mijn tienerliefde moest optreden. Voordat de show begon, kwam hij naar haar toe. Blijkbaar had hij zijn zinnen op haar gezet en hij verklaarde haar tig keer dat ze precies zijn type was en dat ze zo ontzettend mooi was. Dat ze mooi is, dat is onontkenbaar, maar het was niet helemaal gepast dat hij daar opmerkingen over maakte.

Gelukkig dacht mijn vriendin daar ook over, en zei hem dat hij een vrouw en een kind had, en dat dit niet helemaal gepast was, waarop hij antwoordde: “Wat rijmt er op kruk? (…) Alles kan stuk!”

Altijd leuk om over je vrouw en kind te zeggen. Na wat gegoogle las ik dat hij in een eerder interview had beweerd nooit vreemd te zullen gaan. Ja, hij was een flirt, maar verder dan flirten zou het niet gaan. Valt het kapotverklaren van je eigen relatie ook als flirten?

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een schijthekel heb aan vreemdgaan. Ik snap gewoon echt niet waarom je vreemd zou gaan. Over dit onderwerp zou ik een betoog kunnen schrijven op boekformaat, maar dat ga ik niet doen want dat is saai en daar komt heel veel gevloek in voor. Daarom houd ik het kort.

Na uitvoerig onderzoek in mijn hoofd, ben ik tot de gegronde conclusie gekomen dat 80% van de Nederlanders wel eens vreemd is gegaan. Als ik namelijk willekeurig tien mensen uit mijn omgeving kies, hebben acht daarvan wel eens buiten de pot gepiest.

Van die tien mensen, zijn alle tien wel eens met iemand geweest die een relatie had. Omdat ik dat van even grote schuld schat als vreemdgaan, gaat eigenlijk 100% van Nederlanders vreemd. En omdat Nederland nog best wel een stijf land is, acht ik dat het in andere landen net zo erg of erger is, waardoor we de conclusie kunnen trekken dat 115% van de wereldbevolking vreemdgaat. En dat vind ik best wel veel.

Na dit simpele, maar uiterst betrouwbare rekensommetje, kom ik weer terug bij mijn tienerverliefdheid. Zijn naam heb ik niet genoemd. Dit is omdat, ondanks dat ik vreemdgaande mensen haat (ergo: mensen haat), ik wel van mening ben dat ieders relatie zijn eigen pakkie-an is, of ‘ie dat pakkie nou thuis of ergens anders aantrekt.

Ik vraag me af of zijn vrouw op de hoogte is van zijn manier van flirten, en dat ze ervoor kiest het te negeren en bij hem te blijven want, tja, thuis is hij toch wel heel erg lief. Of dat ze echt zo onnozel is om niets door te hebben. Ergens zal ze het toch wel weten? Dit het geval zijnde, is zij misschien wel de kern van het probleem. Want vergeven is een gift, die niet aan iedereen gegeven mag worden. In ieder geval niet aan de liefde van mijn dertienjarige leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.