Categorieën
Blog

Vergeet niet: een goed humeur

Herinneren jullie je nog de zin: ‘Niet vergeten: een goed humeur’? Ik wel. Dit was, naast ‘Wat we gaan doen is nog een verrassing, maar vergeet je badpak niet’, het grapje der grapjes op de basisschool. Wanneer je een uitnodiging voor een verjaardagspartijtje kreeg, stond daar altijd een lijst in met dingen die je niet moest vergeten. En hoe leuk was het dat ‘een goed humeur’ een van die dingen was? Die vraag was retorisch, het was niet leuk. Tot de dag van vandaag heb ik het idee dat het van belang is altijd een goed humeur bij me te dragen, en laat het nou net zo zijn dat dat niet een van de sterkste punten is. Sterker nog, als ik zou samenwonen met Hitler, was híj het zonnetje in huis.

Naast aan chronische chagrijnigheid te lijden, kan ik ook nog eens heel erg slecht tegen stress. Ik krijg daar jeuk van. Als ik veel dingen te doen heb, gaan die taken als teken op mijn huid zitten en laten ze niet meer los totdat ik ze er mijn blote handen uittrek. Dat is trouwens helemaal niet slim om bij teken te doen, want dan kan het zijn dat het snuitje van de teek in je huid achterblijft. Je kunt beter een tekentangetje gebruiken. Bij taken maakt het geen ene fuck uit hoe je het doet, zolang je het maar doet. En dat vind ik er nou zo rot aan. Ik ben vierentwintig jaar en ik regel al mijn zaken zelf. Ik betaal mijn eigen rekeningen, ik doe mijn eigen afwas, breek mijn eigen brood en ik veeg mijn eigen kont af (meestal). Ik heb een hypotheek, ik heb een dier, ik heb een man, ik heb een blog en ik heb een studieschuld. En drie van die vijf dingen bezorgen me heel veel stress.

Niet dat stress voor mij iets nieuws is. Vroeger had ik ook stress, maar niet zoveel. Vroeger had ik stress omdat ik gewoon een vervelend kind was dat anders wilde zijn dan anderen, dus daarom maar boos deed. Maar vroeger was alles wel veel duidelijker, en werd er niet zo moeilijk gedaan.

Werd me nog maar eens gevraagd om een badpak mee te nemen, zonder te zeggen waarom. Komt dat reservebadpak wat ik altijd in mijn tas heb zitten ook nog eens van pas. En, hoe graag ik diegene die het tegen me zou zeggen in zijn of haar gezicht zou willen stompen, werd me nog maar eens gezegd dat ik mijn goede humeur niet moet vergeten. Want dat schiet er nog wel eens bij in. Conclusie? Volgende keer als ik een slecht humeur heb, is het jullie schuld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.