Het is al eerder aan bod gekomen, in verhaaltjes over discipline of Bob zijn, maar ik geloof niet dat ik er eerder over uitgeweid heb; lui zijn. Vooral omdat ik te lui was om er iets over te schrijven maar ook omdat ik niet altijd even lui ben. Maar de afgelopen maanden was ik dat wel.

Ruim anderhalve maand schreef ik geen blogs. Het was geen desinteresse, ik had het niet te druk. Ik had geen writersblock, ik was gewoon te lui. Een paar weken geleden schreef ik een stukje over Snapchat, maar het plaatsen was me gewoon net wat te veel werk. Je moet niet onderschatten hoeveel werk het is om WordPress te openen, een nieuw bericht aan te maken en op publiceren te klikken.

Het zit ‘m in de kleine dingen. Ik ben geen lui mens. Tenzij ik brak ben, lig ik niet tot later dan 10 uur in bed. Ik doe dingen liever vandaag dan morgen en onderneem graag. Maar de oplader van boven halen omdat de accu van mijn laptop bijna op is, daarvoor moet de energie vanuit mijn tenen komen.

Laat die laptop maar, ik ga wel wat anders doen, zoals tv kijken. Maar als ik de afstandsbediening niet kan vinden, geef ik dat ook op. Op een of andere manier vind ik logica in het idee om naar de stad te gaan omdat het zoeken van de afstandsbediening of het naar boven lopen voor een accu me te veel moeite kost.

En laat ik die accu nou net op moeten halen wanneer ik van plan ben een blog te plaatsen. Hoe ontzettend graag ik ook wil, de accu ophalen, wachten tot mijn laptop weer aan kan, naar WordPress gaan, een nieuw bericht aanmaken en publiceren klikken, dat gaat met toch echt even wat te ver.