Categorieën
Blog

Ode aan de dode moeders

Moederdag, de dag waarop je de vrouw eert die je heeft uitgepoept. Wij vierden nooit Moederdag, die dag was namelijk gewoon klinkklare onzin. Een dag waarop je godverdomme veel geld uit moet geven om iemand waarvan je onvoorwaardelijk houdt te laten zien dat je die liefde ook uit kunt drukken in een bedrag. Wij vonden dat stom.

Toen ik jong was, brachten we op deze eeuwige zondag een ontbijt op bed aan mijn moeder. Twee bruine boterhammen met kaas en als ze geluk had werd daar een veel te hard- of zachtgekookt ei bij geserveerd, speciaal gemaakt door haar twee kleuters en haar blinde man. Dat beeld is toch veel leuker dan de iPad die ik volgens Apple ècht moet kopen voor Moederdag?

Apple is trouwens fucking tactloos, want vandaag is de vierde Moederdag die ik zonder moeder niet vier. Vandaag kijk ik op Facebook en Instagram, en ik zie odes aan moeders, foto’s van jarennegentig kapsels die normaal enkel op donderdagen geplaatst worden. Ik zie teksten als ‘ik hou van jou’ en ‘je bent de sterkste, mooiste en leukste moeder’ en Engelstalige citaten die aan Marilyn Monroe toegeschreven worden, terwijl ze die woorden nog niet had willen schijten.

De teksten sla ik over, want daarvan moet ik op een doordeweekse dag al mijn kots van doorslikken, laat staan op een brakke zondag. Van de foto’s kots ik niet, maar voel ik enkel een stekend gevoel in het midden van mijn borst, op harthoogte. Ik mis mijn moeder vandaag. In plaats van haar vandaag geen kaart te sturen en te vergeten dat het Moederdag is, vier ik Moederdag met al jullie moeders, op het internet. En jullie moeders zijn lang niet zo leuk als de mijne, wat de citaten en kotstekstjes ook mogen beweren.

Mijn moeder was de liefste voor mij. Ik heb nooit een lievere moeder gehad. Of een sterkere, want ze was ook mijn sterkste moeder. Ze kon alles, ze deed alles, behalve leven natuurlijk, dat hield op een gegeven moment gewoon op. De laatste Moederdag met mijn moeder heb ik niet gevierd. Stiekem hoop ik dat die blinde man van haar toen toch een veel te hard- of zachtgekookt ei heeft klaargemaakt, en dat richting bed heeft gebracht.

De foto, deze tekst, het is een ode aan mijn dode moeder, en aan alle dode moeders die er zijn. Jullie zijn het beste, en jullie zijn het sterkst. Jullie zijn het mooist, want jullie leven alleen nog in de onsterfelijkheid van onze herinneringen. Jullie hoeven geen ontbijt op bed, of een kaart, of een iPad. Jullie kunnen niet meer zeggen dat je helemaal niet met je kop of Facebook wilt komen te staan. Jullie willen alleen een kus, een lach en een traan. Jullie willen gewoon een gedachte zijn vandaag: een herinnering die tot een van de eerder genoemden zet.

9 reacties op “Ode aan de dode moeders”

Lieve Wypkje, Ik moet vaak ook erg lachen om jou blogs. Deze was een lach en een traan en nog steeds, 45 minuten en een telefonisch gesprek met mijn zusje, over mijn 92 jaar levende, dementerende moeder, later, heb ik nog een weëe gevoel in mijn buik en een natte sluier over mijn hart.
Ik mis Tjikke.
Jij, haar dochter, toen je klein was, evenveel mijn dochtertje in je roze jurk, schrijft nu kostelijke blogs die mij soms lachend “Tjikke aan het vertellen” doen herbeleven.
Wypkje, prachtige meid, bedankt voor je mooie (herkenbare) verhalen. En voor de mooie foto van Tjikke. Ik hou van je.

Moai opskreaun, Wypkje.
Dyn mem wie in geweldich wiif. Op myn netflues sit noch altyd it byld fanTsjikke, dy’t foarop rint en Tsjêbbe dy’t syn linkerearm op har skouder hâldt.
Ek sa fûnen se harren wei yn it libben.

Snel naar je site gegaan toen je zojuist bij me wegging. Mooi en ontroerend Wyp. X

Prachtig! Ik doe mee aan je ode aan de dode moeders. Dit is mijn 41 ste Moederdag zonder moeder, ik ben 53 jaar, en ik ben blij dat je dit hebt benoemd… Dankjewel!

Meestal moet ik hard lachen om je blogs, maar nu even niet. Vandaag denk ik ook aan jouw moeder Wyp, ook al heb ik haar nooit gekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.