wypkje

bloggen op laag niveau

Mijn mening

Het is best lastig om iets interessants te schrijven wanneer je van negen tot vijf achter een bureau zit. Je maakt van alles mee, maar niets is echt het delen waard. Ik kom thuis, ik ga sporten, maak eten en zet de tv aan. Er gebeurt natuurlijk overal van alles, ook al gebeurt er bij mij bar weinig. De wereld draait wel door. Maar ik schrijf niet graag over nieuws. Niet omdat ik nieuws niet interessant vind, maar omdat ik niet graag een uitgesproken mening heb.

Het is ook niet gek. Ik ben fel, sta sterk in mijn schoenen en kan af en toe een grote bek hebben, maar toch ben ik vrij behouden als het gaat om mijn gegronde mening. Die is er wel, absoluut, maar ik heb domweg gewoon niet de behoefte om deze met onbekende mensen op het internet te delen. Want ik ken mensen die dit wel doen, en elke dag zie ik onbekende meningen voorbijkomen. En iedere keer wanneer ik zoiets lees, kruip ik graag in een hoekje en huil ik tot de kamer overloopt en ik een kortsluiting veroorzaak, de computer uitvalt, en ik niets meer hoef te lezen.

Effectief als dat klinkt, dan heb je nog je telefoon. Keer op keer jank ik mijn telefoon kapot, maar de verzekeraar wordt ondertussen ook een beetje achterdochtig. Dankzij het glasmetalen audiofaxtoestel, blijf ik constant op de hoogte van ieders mening. Mensen die ik erg aardig heb gevonden, delen opeens iets tegen vluchtelingen, of vóór zwarte piet. HEMA moet verbannen worden, onze overheid is knudde, want HEMA en onze overheid houden rekening met andere mensen. Maar niet met de juiste mensen want o jee, wij echte Nederlanders dan? Ik houd op, want ik geef bijna mijn mening.

Mensen die ik niet ken, met een mening waar God zelf liever over heen zou pissen en Jezus zou kruisigen, duiken op in mijn leven als herpes. Je denkt het te vermijden, maar een of andere bekende geeft het zorgeloos en egoïstisch als hij is, door aan jou. Dan ga ik weer naar de huisarts en krijg ik mijn antibiotica, maar de herpes is zeurend, en houdt aan. In plaats van dat het minder wordt, verspreidt het zich als vuur, en voor het je weet zit je er helemaal onder.

De remedie is niet mijn mening. Vuur bestrijdt je niet met vuur. Ik lees de domste, minst beargumenteerde meningen, en ik word laaiend. Maar ik weet dat, als ik mijn mening ook op het internet donder, de meest irriterende reacties zich om die mening gaan vormen als pusbulten. Mijn arme mening, hoe kan die daar nou tegenop? Nee, mijn mening is veilig, gewoon in mijn hoofd, achter mijn bureau. Misschien ben ik dan toch niet zo sterk als ik dacht.

« »

© 2019 wypkje. Thema door Anders Norén.