wypkje

bloggen op laag niveau

Mag je op je vierentwintigste nog dromen?

We leven in een maatschappij waarin enkel kinderdromen ertoe doen. “Wat wil je worden als je groot bent,” wordt alleen aan je gevraagd wanneer je 12-min bent. Na je twaalfde begin je aan middelbare school, en met het maken van keuzes. Eigenlijk wordt je keuze op de basisschool al klaargestoomd. Dat jongetje dat piloot wil worden, moet als pre-puber al kiezen voor atheneum, ook al is zijn advies vmbo.

Ik wilde vroeger het liefst astronaut worden. De wereld achter me laten en zweven in de sterverlichte zwartheid leek me het mooiste wat er was. Dat hier ook wiskunde, scheikunde en al die andere troep aan te pas kwam, daar dacht ik niet aan – het was gewoon mijn droom. Er was niemand die zei dat het niet kon. Zolang ik maar genoeg tekeningen van het heelal maakte, en genoeg in mijn dromendagboekje schreef, zou alles wel goed komen.

Naarmate je ouder wordt en je je begint te ontwikkelen, moeten je dromen specifieker worden. Nee gek, jij kunt geen astronaut worden met je alfa-achtergrond. Word maar lekker geschiedenisleraar of zo (of communicatief medewerker). Ik was slim genoeg om al jong te begrijpen dat ik te dom was om astronaut te worden. Na mijn twaalfde richtte ik me op piloot-zijn. Later bleek dat intelligentie niet je enige valkuil is – blindheid in de familie en geen cent te makken hebben speelde hierbij ook wel een rol (plus, ik had nog steeds een schijthekel aan wiskunde).

De kinderdromen vergeet je en, gek genoeg, kots ik nu zeven kleuren wanneer ik moet vliegen en ben ik als de dood voor kleine ruimtes. Andere dingen ben ik wel leuk gaan vinden. Schrijven, bijvoorbeeld. Mijn droom is niet om communicatieadviseur te worden, ik wil schrijver worden. Ik wil boeken schrijven – het liefst thrillers. “Blogs zijn geen boeken, hè?” Nee, dat weet ik wel, maar ik ben niet geboren als taalkundig genie dat bestsellend thrillers als schijt produceert.

Ik ben van mening dat mijn Friestalige opvoeding eraan heeft bijgedragen dat ik mij niet volledig heb kunnen ontwikkelen in mijn kunde van de Nederlandse taal. Ik erger me kapot aan mijn onkunde. En net als een topsporter die zich voorbereidt en ontwikkelt voordat hij zijn gevierde resultaten behaalt, wil ik mij voorbereiden en ontwikkelen voordat ik aan mijn droom begin. Deze blogs zijn mijn ontwikkeling, de boeken die ik lees en studies die ik volg mijn voorbereiding.

Een heel uitvoerig ingecalculeerde droom – maar ja, ik ben nou eenmaal vierentwintig, en niet vier. Toen je vier was kon je dromen wat je wilde, je hoefde het toch nog lang niet te doen. Als ik nu droom, ervan uitgaand dat iets waar je van droomt je gelukkig maakt (ik ben geen psychopaat), wil ik stappen ondernemen om deze werkelijkheid te maken, en dat kost tijd. Tuurlijk mag je op je vierentwintigste nog dromen – maar wel over dingen die je pas wilt doen als je groot bent.

« »

© 2019 wypkje. Thema door Anders Norén.