Categorieën
Blog

Het leven van een wannabe-blogger gaat niet over rozen

Godsamme, it ain’t easy being dertien in een dozijn. Ik dacht, zo’n blogje, dat doe ik wel even. Wat blijkt? Ik ben helemaal niet grappig, interessant of getalenteerd. Althans, dat is wat ik van mezelf leer. Misschien ben ik dat wel, en is het probleem gewoon dat ik lui ben. Of juist heel perfectionistisch. Anniehaw – ik schrijf de laatste tijd niet zoveel. En dat terwijl ik net een blog gestart ben. Ik zie niet zo goed waar het misgaat. Ten eerste, ik ben een communicatiestudente, dus wat anders zou ik moeten doen dan een blog starten? Ten tweede, ik heb mijn haar blond geverfd. Dat, in combinatie met mijn opleiding, zou moeten maken dat ik het geweldig vind om te schrijven over eten, mannen, feestjes en vooral paarden. Toch, dit verlangen is er bij mij niet. En dan vooral omdat ik eten graag opeet, mannen graag opeet, op feestjes graag eet en paarden graag opeet.

Alle shitjes even daar gelaten, het is best moeilijk om onderscheidend te zijn wanneer je een schrijvende drol in een bloggersdiarree bent. Misschien ben ik wat harder, maar we hebben allemaal dezelfde kleur. Was dat een goede metafoor? Ik weet het niet. Ik zie door de bladzijden het boek niet meer. (Was die beter? Nee.) Om deze website een beetje levend te houden, zonder het vol te gooien met slecht onderbouwde en zonder punt-makende opiniestukjes, is het belangrijk dat ik een beetje vertrouwen in mezelf krijg. Ik schrijf graag, en soms vaak. En zo heel af en toe vind ik iets leuk genoeg om dit met anderen te delen. Maar, een week later lees ik het weer terug en dan stel ik mezelf teleur met mijn chaotische vmbo-gebrabbel. Deze gedachte zwemt vaak recht tegen de reacties op de stukjes in. Maar, eerlijk, de mensen van wie ik de mening over mijn geschrijf geloof en waardeer, zijn op twee handen te tellen. En wanneer die het niet leuk vinden, dan vind ik het ook niet leuk. Wat ben ik toch ook een onzekere, gekke, malle, blonde communicatiestudente.

Misschien, heel misschien, moet ik meer gaan leven naar mijn vaakverklaarde motto ‘fuck bitches get money’ en dan gewoon geen vrouwen neuken en geld verdienen maar wel schijt hebben aan iedereen en lekker arm zijn. Of hoe je het ook maar wilt interpreteren, het motto is overal op toepasbaar. Hoe het ook zij, ik wil mezelf tevreden krijgen. Ik wil dat ik trots op mezelf ben, en dan bedoel ik niet dat, wanneer ik over vijf jaar naar mijn eigen werk kijk, denk: ‘zo, daar mag ik trots op zijn’, want iedereen haat zijn vijf-jaar jongere zelf. Ik bedoel nu. Ik bedoel dat, wanneer ik nu iets schrijf, en nu iets op mijn blog plaats, ik me daar best een schouderklopje voor mag geven want, godverdomme Wyp, dat heeft wel op zich moeten laten wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.