Waar blijven die blogs nou? Ruim twee maanden ga ik zonder ook maar iets te schrijven. Een groot deel van die tijd was mijn computer kapot maar, eerlijk is eerlijk, dat had me niet tegen hoeven houden. Een writersblock had ik niet, want ik ben geen schrijver. Ik zet af en toe mijn gedachten op een beeldscherm, en de afwezigheid van deze woorden is niet een afwezigheid van de gedachten. Want ik heb me toch een potje gedacht de afgelopen maanden, pfoe.

Schrijven zonder eigen schrijfmachine mag dan misschien demotiverend zijn, maar wat me het meest tegenhield om te gaan schrijven was, net als wat me tegenhoudt bij het voldoen van andere bezigheden, discipline. In de basis ben ik gedisciplineerd; ik kom mijn bed uit, ik was mezelf iedere dag en ik kom mijn afspraken na. Althans, de meeste afspraken. Afspraken met mezelf worden dagelijks nagelaten.

Discipline is een lastig stukje hersenstof. Het niet hebben van discipline, vooral wanneer het op zaken van eigenbelang aankomt, is niet gek. Ik denk dat iedereen wel eens voornemens heeft en deze niet nakomt. En dan heb ik het niet alleen over de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Het ‘morgen ga ik sporten’ of ‘morgen ga ik écht aan mijn dieet beginnen’ zijn misschien wel de meest nagelaten voornemens die er zijn.

Ook ik ga iedere dag morgen beginnen met sporten en gezonder eten, maar de laatste tijd zijn de morgens teleurstellender geweest dan normaal. Op een of andere manier faal ik erin om een appel te nemen in plaats van een oliebol (waar ook niet zo heel veel kilocalorieën in zitten, dus eigenlijk ben ik niet zo slecht bezig), en meer dan twintig sit-ups heb ik niet gezeten in twee maanden tijd.

Mijn huis is een chaos. Ik zou opruimen, schoonmaken, verven, vloeren leggen, planken ophangen, herinrichten en tevreden zijn. Niets van dat is nog gelukt. Terwijl ik weet dat het doen van deze activiteiten een gevoel van verzadiging oplevert, neig ik toch meteen naar het in bed blijven liggen en het verbeteren van mijn score van Disco Bees. En ik kan wel zeggen dat ik ondertussen een godverdomde hoge score heb.

Het liefst zou ik twee blogs per week schrijven. Niet omdat ik graag goede content op het internet wil kladden, want dat is niet helemaal het geval met mijn blogs. Ik houd het niveau laag, omdat ik simpelweg niet beter kán en hoop mezelf te ontwikkelen door het bijhouden van de blog. En daar ga ik de mist in. Mezelf niet op een niveau achten die waardig is voor internet, demotiveert me om te schrijven. Maar als ik niet schrijf, word ik nooit beter.

De honger van mijn discipline wordt dus gestild door prestatie. Ik heb gemerkt dat ik in een werkweek van 36 uur, meer voor elkaar kreeg dan in twee weken vakantie. De bevestiging van iets goed doen, motiveert tot harder werken. Dus, vandaag begin ik weer met schrijven. Maar morgen ga ik pas naar de sportschool.