Chris Brown treedt aanstaande vrijdag in de lokale disco op. Gisteravond kondigde hij dit zelf aan op zijn Instagramaccount, waarbij de geloofwaardigheid van dit gegeven van een -11,5 naar een fikse 3 steeg. Maar het schijnt echt te zijn: een van ’s werelds bekendste (ik zeg niet beste) zangers is vrijdagavond in Leeuwarden.

Zoals jullie wel of niet weten, ben ik een persoon gemaakt van angst. Mijn lichaamsratio is als volgt: ik besta voor 52% uit water, en 46% uit angst. De overige twee procent gaat op aan scheetjes. Mijn reactie op het nieuws over Chris Brown was dan ook logischerwijs dat ik ging zweten, een paniekaanval kreeg en angstscheten ging laten. Ik ben maar een simpel mens.

De reden waarom ik zo gespannen raak van zulk nieuws is omdat ik geen keuzes kan maken. Ik houd er vooral niet van als keuzes aan me opgedrongen worden, zoals in dit geval. De keuze om wel of niet een kaartje te kopen heeft me vannacht wakker gehouden. Niet dat ik Brown fanaat ben of ook maar een van zijn nieuwe nummers ken, maar wat nou als iedereen hier over tien jaar nog over praat en ik er niet bij was?

Daar ligt het knelpunt van keuzes maken. Kiezen voor het ene, maakt dat je het andere niet zult krijgen en dus zult moeten missen. In veel gevallen zal je nooit weten of de andere optie een betere was geweest, maar in dit geval duidelijk wel. Overal zullen foto’s, filmpjes en statusupdates geplaatst worden met hoe geweldig het wel niet is en dan zit ik thuis op de bank te janken en scheten te laten.

Misschien herinnert iemand zich nog dat The Game in Assen op kwam treden, of Sean Kingston in Drachten? Het is altijd bijzonder als grote artiesten in kleine steden als deze komen. In die gevallen had ik echter wel een kaartje. Ik ben niet naar de optredens geweest, maar ik had wél een kaartje. Ik liet het niet afhangen van de mogelijkheid om te gaan, maar van de zin om te gaan. En ik had geen zin. (In godsnaam: geen zin in #meatprintpapi?)

Het eerste wat ik vanochtend deed was checken of de kaartjes voor vrijdag al uitverkocht waren. Nog niet. Op een of andere manier zitten meer mensen te twijfelen. Want een 3 op de geloofwaardigheidsschaal is nog steeds niet erg hoog. En zestig euro voor een Chris Brown die hoogstwaarschijnlijk alleen met een paar nieuwe liedjes meebralt, is ook niet echt een goede uitgave. Misschien ook wel, ik weet het niet – ik hoop gewoon dat het gauw uitverkocht is, zodat ik niet meer hoef te kiezen.